Złamania obojczyka stanowią 2,6% wszystkich złamań u dorosłych, przy czym aż 80% z nich występuje w obrębie trzonu kości udowej. Od początku lat 90. XX wieku zachowawczy protokół leczenia zaproponowany przez Neera jest od dawna uważany za leczenie pierwszego rzutu w przypadku złamań obojczyka. Niemniej jednak, liczne badania potwierdziły, że leczenie nieoperacyjne często nie pozwala na utrzymanie nastawienia w przypadku znacząco przemieszczonych lub wieloodłamowych złamań trzonu kości udowej, co prowadzi do postępującego przemieszczenia i nasilenia skrócenia, co znacznie zwiększa ryzyko objawowego zrostu nieprawidłowego i braku zrostu. Ponadto, doniesienia wskazują, że pacjenci leczeni bezoperacyjnie cierpią na osłabienie barku. W związku z tym, w ostatnich latach interwencja chirurgiczna zyskała coraz większą popularność u pacjentów ze złamaniami obojczyka, a wśród nich powszechnie stosuje się otwartą repozycję i stabilizację wewnętrzną (ORIF) z zastosowaniem stabilizacji płytką.

W przypadku tak złożonych złamań lekarz skoncentrował się na technice stabilizacji uzupełnionej o minipłytki. Płytki te działają podobnie do śrub lagowych, a jednocześnie oferują prostsze zastosowanie. Obserwacje śródoperacyjne wykazały również wysoką stabilność, a ich zastosowanie w przypadku wieloodłamowych złamań rzepki przyniosło korzystne wyniki kliniczne. Opierając się na badaniach potwierdzających, że stabilizacja za pomocą dwóch płyt zapewnia wystarczającą stabilność mechaniczną, lekarz wykorzystałoortopedycznymtoppóźnodo zabezpieczenia małych fragmentów złamania w głównym segmencie kości, skutecznie przekształcając złożone wzorce złamań w prostsze konfiguracje. Ułatwiono późniejszą rekonstrukcję powierzchni złamania, a następnie wszczepienie górnegoblokująca płytka kompresyjna(LCP). Aby zminimalizować ryzyko uszkodzenia okostnej, wykonano jedynie minimalnie inwazyjne nacięcia w celu odsłonięcia miejsc wprowadzenia śrub, uzyskując fiksację zgodną z zasadami minimalnie inwazyjnej osteosyntezy płytkowej (MIPO).

Przypadek kliniczny

Przedoperacyjną ocenę morfologii złamania przeprowadzono za pomocą zdjęć rentgenowskich oraz tomografii komputerowej z rekonstrukcją 3D. U 22-letniego pacjenta zdiagnozowano złamanie trzonu obojczyka prawego, doznane podczas uprawiania sportu. Zdjęcie rentgenowskie obojczyka w projekcji przednio-tylnej (a) oraz skośne zdjęcie rentgenowskie wierzchołka kości ramiennej (b) potwierdziły, że złamanie należy do typu 15.2C klasyfikacji AO/OTA (złamanie wieloodłamowe). Trójwymiarowe, zrekonstruowane obrazy tomografii komputerowej pacjenta umożliwiły stereoskopową wizualizację konfiguracji przestrzennej złamania, dostarczając intuicyjnych danych anatomicznych do planowania przedoperacyjnego.

Pacjenta ułożono w pozycji „leżącej na leżaku” w znieczuleniu ogólnym, z głową i szyją odchylonymi od strony operowanej. Po rutynowej dezynfekcji i sterylnym obłożeniu, cały kontur obojczyka i miejsce złamania zaznaczono markerem chirurgicznym pod kontrolą fluoroskopową za pomocą ramienia C. Wykonano poprzeczne nacięcie o długości około 5 cm (zgodne z długością strefy złamania) wzdłuż linii złamania obojczyka.Tytanowa płytka obojczykowa(2,0 mm kompaktowaOrtopedyczna płytka obojczykowa) zastosowano w celu wspomagania nastawienia złamania.

Płytka obojczykowazostały użyte do połączenia i zespolenia klinowatych lub rozdrobnionych fragmentów kości z głównymi segmentami złamania. Po przekształceniu złożonego złamania w mechanicznie prostą konfigurację, stabilizacja za pomocą górnegomedyczna płytka blokującaWykonano operację. Obojczykowy protez stawu biodrowego (3,5 mm górny protez stawu biodrowego) umieszczono na górnej powierzchni korowej obojczyka i wszczepiono za pomocą małoinwazyjnej techniki osteosyntezy płytkowej (MIPO).

Pacjent nosił temblak przez pierwsze 7 dni po operacji w celu złagodzenia dyskomfortu, a następnie rozpoczęto ćwiczenia zwiększające zakres ruchu. Po 8 tygodniach po operacji, po potwierdzeniu zrostu kostnego na zdjęciach rentgenowskich i stwierdzeniu umiarkowanego bólu w ocenie klinicznej, rozpoczęto trening wzmacniający mięśnie. Badania rentgenowskie (w projekcji przednio-tylnej obojczykowej i skośnej obojczykowej) wykonywano bezpośrednio po operacji oraz podczas każdej wizyty kontrolnej w poradni.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej oOrtopedyczne płytki blokujące obojczykwiedzy, proszę, nie krępuj sięSkontaktuj się z nami; nasz zespół zapewni Ci profesjonalne wsparcie i odpowiedzi.